شعر دریاچه
Ainsi, toujours poussés vers de nouveaux rivages,
Dans la nuit éternelle emporté sans retours,
Ne pourrons-nous jamais sur l’océan des âges
Jeter l’ancre un seul jour ?
O lac ! l’année à peine a fini sa carrière,
Et près des flots chéris qu’elle devait revoir,
Regard ! Je viens seul m’asseoir sur cette pierre
Où tu la vis s’asseoir !
Tu mugissais ainsi sous ses roches profondes ;
Ainsi tu te brisais sur leurs flancs déchirés ;
Ainsi le vent jetait l’écume de tes ondes
Sur ses pieds adorés.
Un soir, t’en souvient-il ? nous voguions en silence ;
On n’entendait au loin, sur l’onde et sous les cieux,
Que le bruit des rameurs qui frappaient en cadence
Tes flots harmonieux.
Tout à coup des accents inconnus à la terre
Du rivage charmé frappèrent les échos,
Le flots fut attentif, et la voix qui m’est chère
Laissa tomber ces mots :
« O temps, suspends ton vol ! et vous, heures propices,
Suspendez votre cours !
Laissez-nous savourer les rapides délices
Des plus beaux de nos jours !
« Assez de malheureux ici-bas vous implorent :
Coulez, coulez pour eux ;
Prenez avec leurs jours les soins qui les dévorent ;
Oubliez les heureux.
« Mais je demande en vain quelques moments encore,
Le temps m’échappe et fuit ;
Je dis à cette nuit : « sois plus lente » ; et l’aurore
Va dissiper la nuit.
« Aimons donc, aimons donc ! de l’heure fugitive,
Hâtons-nous, jouissons !
بدینسان همواره رانده به سوی کناره های نو
در شب های بی کرانۀ بی بازگشت
هرگز بر اقیانوس قرون
روزی لنگر توان انداخت؟
ای دریاچه! سال تازه کارش را به پایان برده
و بر کرانۀ جویبار های عزیز ، که بازدیدشان نکرد
ببین! من به تنهایی بر این سنگ می نشینم
تو نشستن او را بر این سنگ دیدی
تو همینطوراز زیراین صخره های عمیق، خروش می زدی
و همینطور خویش را تکه می کردی و در دل آبریزهای از هم بریده می ریختی
و همینطور باد کفِ امواج تو را می فشاند
بر سر پاهای ستودنی اش
به یاد داری؟ شبی در سکوت به آب زدیم
از دور و بر امواج و در زیر این آسمان
تنها، طنین آهنگین شناورانی که به آب می زدند
با جویبارهای همنوای تو بود
به ناگهان نوای نا آشنایی برای زمین
از کنارۀ شیفته، پژواک ها را در هم زد
رود گوش فرا می داد و آن صدای عزیز این واژگان را بر من فرو فرستاد:
" ای زمان، از پرواز بایست! و شما ، ای ساعات خجسته
از جاری شدن دست نگه دارید!
بگذارید این سرخوشی را بچشیم
بهترین روزهایمان را
بسی سیه روزان در آن پایین دست ها شما را می خوانند
بروید، بروید نزد شان
به روزهایی که می دَرَدِشان برسید
خوشبختان را فراموش کنید،
اما من باز چند ثانیه ای بیهوده درخواست کردم،
زمان از دستم می رود و می گریزد
به شب می گویم: " آرام تر بگذر" و سحر
شب را می زداید
پس دوست بداریم، دوست بداریم ! بشتابیم، از زمان گریزان
لذت ببریم!
شعر دریاچه، لامارتین
مترجم: نگارنده